یه خبر تنوری...

سلام نانازی

آخرهای دیماه یا اوایل بهمن ماه 89 بود ،  دیگه صدای قلبت و شنیده بودم و خوشحال از اینکه دیگه مال خودمونی . به بابا محسن گفتم که به مادر جون و خانوادش اطلاع بده. از اونجائیکه بابا محسنت یا دل گنده ای داره ؛ یا توی این موارد روش نمیشه و کلا اهل سوپرایزهای عجیب و غریب هستش ، می گفت که بزاریم تا ماه 6 خبر ندیم یا اصلا وقتی بگیم که با دسته گل بیان بیمارستان. من هم در تعجب این دل خجسته ی بابات مونده بودم . چند شبی می شد اصرار میکردم آقا زنگ بزن به مادر محترمه و خبر و بده و مژدگونی بگیر . ولی ... تا اینکه یه شب مادرجون و عمو مهردادت اومدن شب نشینی. من با کلی ایما و اشاره به بابات فهموندم که الان بهترین وقته آقا... ولی کو گوش شنوا؟ مادرجون هم از حرکات عجیب من و بابات تعجب کرده بود ولی بنده خدا به روی خودش نمیاورد. تا اینکه خواستن برن. ساعت حدودای 11 بود . تا دم در بدرقه کردیم و وقتی مادرجون خواست از پله پایین بره من بابا محسن و هل دادم سمتش که یعنی بگووووووووووو... و بابا محسن باز نگفت. مادرجون داشت پله رو پایین می رفت که بنده تسلیم شدم  و  صداشون کردم ،حالا عمو مهردادت سرک می کشید ببینه من چی می خوام بگم ، خلاصه در گوش مادرجون گفتم که یه نی نی ناز دارم توی دلم. ایشون هم خیلی خوشحال شد که خدا رو شکر عروس و پسرم هردوسالمن. تبریک گفت و اطمینان حاصل کرد که مطمئنید یا نه ؟ ... تا نیم ساعت بعد باران اس ام اس های خانواده بابا شروع شد. بابا هم در پوست خودش نمی گنجید. این وسط عمه زهرات کلی زرنگی کرد و همه ی مژدگونی ها رو جمع کرد. زن عمو سحرت هم تا نیمه های شب به فکر ما بود . در کل شب خاطره انگیزی شد ...

پسرمامان از طرف خانواده ی پدری نهمین نوه و از طرف خانواده ی مادری اولین نوه هستی،  وهممون بی صبرانه منتظر ورودت به این دنیا هستیم ،گلکم ...